همه می میریم، همه فراموش می شویم

نه زندگی آنقدر شیرین است و نه مرگ آنچنان

تلخ که انسان شرافتش را به نیم نانی بفروشد

دو رویـه زیـر نیش مـار خفتن

سه پشته روی شاخ مور رفتن

تن روغن زده با زحمت و زور

مـیـان لانـه ی زنـبـور رفتن

به کوه بیستون بی رهنمایی

شبانه با دو چشم کور رفتن

میان لرز و تب با جسم پر زخم

زمستان زیـر آب شـور رفـتـن

به نزد من هزاران بار خوش تر

کـه یـک جو زیـر بـار زور رفتن